HINDI NAMAN AKO MATIPID MAGKWENTO

Enero

Unang buwan ng taon.  Tambay mode sa bahay. PAL employee 2013.  Sarap buhay.  ‘Yong tipong nalulungkot ka na kasi wala kang ginagawa.  Nakatunganga. Nood maghapon, magdamag.  Wantusawa internet. Unlimited foods.  Sleeping beauty.  Hakhak!

Pebrero

Naburyo na siguro ako sa kakatambay kaya sinimulan ko nang makipagsapalaran sa Kamaynilaan para maghanap ng trabaho.  Sabi pa ng nanay ko, “Sure ka na? Kaya mo na”.  Wala eh.  Baby eh.  “Oo naman.”, pagmamayabang ko.  Dito ko naexperience ang mga interview shits na yan.  ‘Yong nakakainis na paggawa ng CV.  Napapaisip ako kung ano ba ang skills ko? May strength nga ba ako?  Haylayp!

Marso

Nagisisidatingan na ang mga job offers.  Lakas ko nun eh pakiramdam ko ang galing kong mambola sa mga employer.  May mga tinanggihan (malamang! Alangan naming pasukan ko lahat yun).  At sa wakas may napili na din.  Sabi kasi sa akin eh maganda daw doon sa kumpanyang ‘yon.  Kaya nagpaunlak na lang din ako.  Malaki din kasi ang offer.  Oo na.  It’s all about the money money money.

Abril

Pumasok sa trabaho bilang isang software engineer.  May mga nakilalang ibang tao.  May mayabang. May ubod ng yabang.  May sobrang yabang.  At may tama lang sa panimpla ko kaya siguro sila ang nakasundo ko.  Unang sweldo sa buong buhay ko.  Ang sarap.  Hakhak!

Mayo

Nakakainis ang tax.  Sa totoo lang.  Isang tong tax-sil.  Ang laki ng bawas niya sa akala ko eh okay lang na sweldo ko pero hindi hindi hindi.  Mapanlinlang.  Parang ako lang.  The great pretender.  Sinesweldohan kahit na nagpapanggap na nagtatrabaho.  Kunya-kunyarian.

Hunyo

Dumating na ang tunay na trabaho.  Wala nang bahid ng pagkukunwari.  Busy na talaga ako.  Masasabi ko na isa na akong empleyado ng kumpanyang ‘yon.  Dito ko nakilala ang mga taong masasabi kong nakatulong sa akin sa trabaho.  Masaya pala magtrabaho.  Kahit night shift.  Lalo na pag Eastwood, buhay na buhay.

Hulyo

Nagpakalulong ako sa trabaho at sa lablayp-lablaypan ko.  Maarteng bata.  Sarap sapakin.  At least may inspirasyon ako para pumasok sa opisina.  Hay pera nga naman.  Hakhak!  At dahil sa pangangarir ko eh narecognize din naman ito kahit papaano.  Salamat.  Hakhak!

Agusto

Nagcelebrate kami ng isang event sa kumpanya.  At dahil bago ako, leche, pinagsayaw ako.  Wala akong choice.  Sabi pa ni boss, bawal ang kj. Nahiya naman ako.  Kaya sige.  Hutahena kahit ang sama sa loob kelangan sumayaw sa saliw ng Whoops Kiri Whoops (tama ba title?).  Buti na lang may pagkain.  Hakhak!  Meron na nga rin pala akong bagonh selepono.  Mantakin mo yun?! Katas ng night shift.

Setyembre

Oh goodbye sa inyo mga teammates ko.  Nalipat ako sa ibang proyekto.  At medyo nalungkot ako.  Hindi lang medyo.  Nalungkot talaga ako kasi okay na ako sa dati kong team eh.  Masaya na ako dun.  Hirap madetach.  Tapos nalaman ko na napunta ako doon sa iba, parang nawasak ako.  Ayoko ng trabaho ko.  Nagsumbong pa ako kay  boss kasi ayaw ko talaga.  Pero sabi niya, just take it as an opportunity to learn. Eh di medyo okay na.

Oktubre

Hindi kasi ako ‘yong tipo ng tao na nag-oopen up personally.  Ayaw ko na ang pinag-uusapan eh ako, ang buhay ko, at kung anu-ano pa na tungkol sa akin.  Siguro sapat nalang na malaman nila ‘yong interes ko.  Hanggang doon na lang.  Pero kung gusto nila ako makilala, eh idaan na lang nila sa chat.  Doon, magdadaldal ako.  Hindi na kasi ako sanay makipag-usap.  Hakhak!  Wala na.  Pero masaya ako sa bago kong team.  Maingay sila.  Palatawa.  Nakakahawa.  At wala masyadong trabaho.  Petiks mode.  Hakhak!

Nobyembre

Nasabi ko na ba na ayaw ko talagang nagcecelebrate ng birthday?  Okay ayan nasabi ko na.  Pero mapilit talaga sila ina at ama na magcelebrate ako.  Ayoko kasi gagastos na naman sila.  Sabi ko nga, kahit kami kami na lang ganyan.  Wala eh.  Mapilit sila ina.  No choice.  Gusto ko lang tuloy magkulong sa kwarto.  Bahala sila mag-entertain ng bisita.  At wala akong ininvite na mga kaibigan o kung sinuman.  Wala.  Kasi nga ayaw ko nagcecelebrate.  Yun lang. Ktnxbye!

Disyembre

Masyado akong masaya kasi nalaman ko na ililipat ako sa ibang project.  Sa wakas.  Tapos Christmas party naming.  Maraming pagkain.  Alam mo bang nakatatlong Christmas party ako sa project ko na ‘yon?  At dalawang beses din ako nanalo sa raffle.  Una, ipod shuffle.  Ikalawa, paybhandred petot.  Sabi nila kaswerte ko daw sa bunutan.  Sabi ko naman, “I know.”  Joke.  Kumain ng sandamukal.  May natanggap akong Kikomachinekomix para sa wakas eh mapalitan na yung deputek na punit punit kong ibang kikomachinekomix.  Meron din akong The Oktaves na album.  Yieee! Para kay Ely Buendia.  At mas masaya ako lalo kasi tuwang-tuwa ang family sa regalo ko sa kanila.  ‘Yon palang kumpleto na ang Disyembre ko.  Hakhak!

AKO ATA ‘YON

Oha! Anyare sa akin?  Saan na naman ako nagpunta? Hakhak!

Andyan lang ako sa tabi-tabi.

Ako ‘yong kasabayan mo sa paglalakad sa kalye.

Baka ako ‘yong nakikita mo lulan ng traysikel.

Pwedeng ako rin ‘yong kasabayan mo na nakikipagsiksikan sa MRT.

Ako rin ata ‘yong nakikita mong pababa ng escalator.

Ako ‘yong takot na takot tumawid baka kasi masagasaan. Kawawa naman ‘yong sasakyan. Huhubells.

Siguro ako ‘yong pumapara ng jeep.

Ako yata ‘yong papasok sa loob ng opisina.

Pwedeng ako rin ‘yong nakasabay mo sa elevator magsasabi ng “10 please. Thank you.”

O pwedeng ako lang naman eh kaopisina mong hindi madalas magsalita.

Nakatingin sa monitor, pokus.

Pero wag kang mag-alala.  Nagpapanggap lang talaga.

Ako ‘yong pagka-alas 7 na ng gabi umeeskapo mula sa opisina.

Ako ata ‘yong nagmamadaling maglakad papunta sa sakayan.

Pwede naman ako rin ‘yong nakikipaghabulan sa mga jeep, makasakay lang.

Ako ‘yong nasa likod mo sa pila papasok ng tren.

Baka ako din ‘yong pababa sa hagdanan na may sign na, “Bawal bumaba dito”

O ako ‘yong naglalakad, pawisin na naglalakad papunta sa boarding house na may baong buko juice.

Ako ‘yong hirap na hirap magbukas ng gate dahil hindi magets kung clockwise o counterclockwise ba dapat paikutin ang susi.

Siguro ako ‘yon…

 

TAMIS NG UNANG ALAK

Hindi ako umiinom ng alak.  Not even once.  Never.  But then mah men, nabago ang lahat ng ito last 07/27/2013.  Hakhak!

Kahit alam ko na matutuloy sa inuman ang dinner (para sa akin breakfast ‘yon) na ‘yon, go pa rin ako.  Gusto ko kasi makarinig ng mga kwentong lasing.  Though nakarinig naman na ako ng ganung mga kwento mula kay erpat, hakhak!  Pero kasi si erpat madrama.  Umiiyak lagi.  Paulit-ulit ang kwento niya.  Mula noong bata siya hanggang sa nawala si lola.  Ako sige kinig lang.  Tamang comfort kay papa.  Si papa, laklak ng alak tapos iyak.  Hakhak!  Tapos ako ngiti ngiti lang.  Sabi ko balang-araw, makikipagkwentong lasing din ako sa kanya.  Pero dapat, si erpat ang makikinig sa akin.  Ang kwento ko?  Tungkol sa mga kwinentong lasing niya sa akin.  Ibabalik ko lang.  And yes, dapat complete package.  Ikwekwento ko rin ‘yon na umiiyak ako.  Hakhak!

Sa Padi’s Point naganap ang lahat.  Nag-order sila ng 2 buckets of beer.  Noong una eh gusto kong tumanggi sa pag-order kasi nasasayangan ako.  Baka hindi ko rin inumin.  Pero sige na nga.  Naconvince naman ako na parang “Cali” lang daw ang lasa ng San Mig Light Apple flavor.  Hakhak!

Dumating ang beer.  Hakhak!  This is it pansit.  I have to make tingin pa sa mga buildings to ask for their guidance to help me make tagay the beer in my baso.  Why building?  I don’t even know.  Kamown! This is my perstaym! Damn it! Hakhak!

Kumuha ako ng maraming yelo.  Medyo tinunaw ko pa ng kunti yung yelo tapos sabay buhos ng alak sa baso.  Pinaikot-ikot ko yung baso.  Inamoy-amoy muna.  Tingin sa malayo.  Tingin sa building.  “Do I really have to drink this?”  (Oo english talaga yung pagtanong ko sa sarili ko! Orte noh?! Hakhak!)  Tapos inamoy ko ulit.  Hinga ng malalim.  Tinitigan ang baso.  Iniangat ang baso.  Inamoy ulit.  Sabay tikim.  Unang tikim.  Hakhak!  Pait!

Uminom ulit.  This time hindi na tikim.  Lagok!  Unang lagok!  Hakhak!  Wala nang lasa,  Natunaw kasi lahat ng yelo.  Hakhak!  Tapos tapos ang sarap bigla ng alak.  Parang ano tumamis.  Ehmergerd!  Bartek kid on the run!  Tapos lagok ulit.  KInig sa usapan nila.  Tapos lagok ulit.  Tapos kinig sa usapan.  Tapos lagok.  Hindi ko namamalayan ubos na pala ang beer ko.

MGA PARE!!! NAKAUBOS AKO NG ISANG BOTE NG BEER! EHMERGERD!!!!  ISANG BOTE NG BEER!  UULITIN KO PA, ISANG BOTE NG SAN MIG LIGHT APPLE FLAVOR BEER!!! TAMIS NG UNANG ALAK SA AKING KATAWAN!!! KAMOWN!!! SELEBREYSHEN!!!

I feel so cool all of a sudden.  Ang childish lang noh?!  But then seriously, natuwa ako sa nagawa ako.  Natuwa ako na sumama ako.  Natuwa ako na inaya nila akong uminom.  Natuwa ako sa pagbabagong ‘to.  I’m so great I’m gonna die.  Hakhak!

Perstaym ko din lumabas ng madaling araw para sa inuman.  Hakhak!  Lumalabas naman ako noong college para sa mga gigs at concert pero walang kasamang inom.  Nood lang talaga.  Pero this time, nasa inuman session ako ng madaling araw.  Hakhak!  SELEBREYSHEN!!!!

Maraming salamat sa kanila.  Hakhak!

Next time 2 bottles of beer naman.  Game?!

HANEPBUHAY

I am so thankful.

Oh wait lang. Hanggang dyan lang ang Englishan. Hakhak!

Masaya ako sa trabaho ko. Masaya ako sa nakikita ko sa paligid ko. Masaya ako sa basta. Masaya talaga ang buhay may trabaho. Hahaha!

1. ‘Yong papasok ko ng opisina tapos makikita mo sa desk mo eh isang post-it note na may nakasulat na, “Dahil alam kong mamimiss mo ko El. Hindi kasi kumakain si Kliff ng matatamis.” – Mina tapos may kasamang dalawang flat tops. Napakasweet ni ate. Tapos may nilagay pa siya sa whiteboard ko na de-magnet na koala bear. I’m so touched by Belo. Whut?! Hakhak!

2. ‘Yong kahit night shift okay lang kasi hindi masyadong mainit. Ingat lang sa mga ninjang masasama ang loob. Hakhak!

3. ‘Yong may mga teammates akong (actually tatlo lang kami sa team. hakhak! at ako lang ang babae.) na napakasupportive. Hindi naman nila ako pinapabayaan. Hindi pa naman sila bumibitaw. Hakhak!

4. ‘Yong may mga workmates akong ang kwela. Sila ang kasabayan ko kapag lunch (12:00am my dear. Night shift ang trabaho eh). Kung saan-saan kami napapadpad. Hakhak!

5. ‘Yong workplace eh malinis. Tapos matino naman ang workspace ko. Hindi naman ako nasisikipan. Masayang-masaya na ako dahil doon. Hakhak!

6. ‘Yong may bigla-bigla na lang nanlilibre o namimigay ng pagkain. Ang saya-saya ko dahil doon. Hakhak! The best!

7. ‘Yong may nagtuturo sa akin na sobrang tyaga. Ang hilig ko kasi magtanong ng sobra-sobra. Pero kahit papaano hindi pa naman siya nabwibwisit. Huwag naman sana. Hakhak!

8. ‘Yong may mga tao sa paligid mo na kahit na ang toxic na eh masaya pa rin sila. Kwentuhan pa rin ang peg. Happiness pa rin. Nakakagoodvibes. Hakhak!

9. ‘Yong alam kong matinding-tindi ang pressure sa akin dahil tatatlo lang nga kami at sabi nila toxic daw. At kitang-kita ko naman silang dalawa na parang hindi na tumatayo sa kinauupuan, okay lang sa akin. Hakhak! I love pressure. I love stress. Come baby come. Hakhak!

10. ‘Yong mas malaki ang sweldo. Homaygawd! Hakhak! Pera pera pera! $_$ Chaching chaching chaching babling! Hakhak!

THE JOB HUNTING ADVENTURES OF THE GREAT PAL EMPLOYEE

Kumusta naman ako?  Heto saktong nag-eenjoy sa job hunting.  ‘Yong totoo?  Natutuwa ako sa ginagawa kong pagjojobhunt.  Natutuwa ako kasi ang dami kong natututunan, nalalaman.

Mag-iisang buwan na ako dito sa Manila.  Pero wala pa rin akong trabaho.  Eh paano ba naman, aanim na kompanya pa lang ang pinupuntahan ko.  Hahaha!  At sa anim na kumpanyang ‘yon, lahat ng exams nila naipasa ko naman.  Nainterview naman ako ng HR.   Ikwento ko lang ha.  Napakawalang kwenta kasi ng mga pinaggagawa ko sa mga exams at interviews.

Pumupunta lang kasi ako sa kumpanya kapag iniinvite ako for an exam and interview.  Ang init init kaya.

Pumunta ako sa Kumpanya 1.  First time kong lumabas ng lungga para mag-exam at mainterview.  Pumasok sa kumpanya.  Winelcome ako ng receptionist na English bongga with accent ang pananalita.  Nashock me much kaya sige Englishin na nga rin kita kahit ang sakit sakit na.  Nag-exam ako.  Ang hirap.  Pero sa tindi siguro ng mirakulo, anakngtokwa, naipasa ko ang exam.  Pero ang ikinagulat ko ay ang katabi ko sa upuan na humihiram ng ballpen na Inienglish ako.  Holy cow!  Pati ba naman applicant, nag-eenglish.  Ayaw ko na dito sa company na ‘to.  English kung english.  Maaga akong mamamatay.  Maya-maya tinawag na ako for interview.  Bongga!  Hindi ko alam ang mga sinasabi ko.  Result?  Failed.

Pumunta naman ako sa Kumpanya 2.  Ang ganda ng cr nila.  Automatic.  May mga kung anu-anong pwedeng pindutin.  Tapos bago ka pumasok sa loob ng office, may ipapasuot pa sa’yo na mga medyas.  Itong kumpanya namang ito hindi ko magets ang pinapaexam.  Kahirap men.  Tungkol naman sa IE.  At hayun.  Ewan ko naipasa ko ata kasi ininterview ako.  Result?  Failed.

Pumunta naman ako sa Kumpanya 3.  Maganda.  Ang sosyal.  Ang exam? Sobra makatime-pressure.  20 items in just 4 minutes.  Logic kind of exam.  Tapos ‘yong iba pang mga exam, pamatay din.  Problem solving ang peg.  Right minus wrong pa.  Kaya sinulat ko lang ‘yong sure ko.  Hayun, tsumamba ata ako kasi tinatawagan na ako ng kumpanya.  Phone interview ata muna.  At ang siste, lagi kong hindi nasasagot.  Bakit?  It’s either naglalakad ako.  O naglalakad na naman ako.  O sadyang ewan ko.  Kaya naman asar na asar ako sa sarili ko kasi ‘yong opportunity lagi ko na lang pinapalampas.  Waaah.  Gusto ko pa man din ‘to.  Sana tumawag ulit sila.  I promise na sasagutin ko na.

Next na kumpanya ay si Kumpanya 4.  Hindi kagandahan ang lugar ng kumpanya.  Pero sige exam pa rin.  Anankngtokwa.  Mahirap ang exam.  Technical kung technical.  Pagproprogrammin ka pa.  Ganyan kahardcore.  Pero hutahena, after two days nagtext sila.  Pumasa daw ako and they’re inviting me for preliminary interview.  Pumunta naman ako.  Heto ang masaklap.  Akala ko kasi HR interview questions lang but no!  HR at technical in one.  Dalawa silang nag-interview sa akin.  Huhuhu!  Kinakabahan me much.  Parang ‘yong mga sagot ko eh napakawalang kwenta na.  Habang iniinterview ako, ramdam ko na hindi na talaga ako papasa.  Ang nonsense na ng sagot ko.  Wala na.  Result?  Passed.  And they’re inviting me for the final interview with the president.  Kinakabahan ako.  Pakiramdam ko mas technical to the highest level sakit sa bangs portion na ito.

Kumpanya 5. Pwede bang wag ko na lang ikwento.  Hahaha!  Unang pasok ko pa lang sa kumpanya, ayaw ko na agad.  Tapos ayun ininterview ni HR.  Tapos next naman sa technical interview.  Tapos may job offer.  Ayoko sa trabaho.  Ayaw ko sa sweldo nila.  Ayaw ko ng job offering nila.  Parang wala kasi akong growth kapag ganoon ang trabaho ko.  Parang walang challenge.  Parang ganoon.  Kahit engineer na trabaho siya pero basta ayaw ko lang.  Kaartehan 2013.  Result?  Rejected the offer.

Kumpanya 6.  Mahirap ang exam.  Logic kung logic ang IQ Test.  Ang exam nila dito may level level pang nalalaman.  Kapag hindi mo naipasa ‘yong level 1 exam, you can’t go to the next level.  In short, UWI.  Eh naipasa ko kada-level.  Mantakin mo ‘yan?  As in naipasa ko talaga.  Hindi ko rin alam kung paano ko naipasa pero naipasa ko talaga kahit ang hirap hirap lalo na ng technical exam nila.  Tapos heto, HR interview na naman daw sa Tuesday.  ‘Yong totoo?  Gusto ko ang company na ‘to.  Sinuhulan kasi ako ng chocolate drink.  Hahaha!  Habang mag-eexam ka kasi eh bibigyan ka nila ng maiinom.  Hakhak!  Ganyan lang ako kababaw.  Chocolate drink lang, nafafall na ako (hindi sa tao ah) sa company.  Result?  Waiting…

Di bale hindi na ako magpap

2013 Project 365: Days 8-14 (Week Two)

SAMSUNG CHAMP CAMPHONE EDITION

Alam ko gasgas na gasgas na ang ganitong pakulong Project 365 na kukuha ng mga larawan ebridey pero papatulan ko pa rin (Di na natuto).  Papatulan ko pa rin kahit wala akong humahabang-habang-lenteng camera.  Papatulan ko pa rin kahit hindi ako photographer.  Papatulan ko kahit wala akong alam sa anggulo-anggulo shits na ‘yan.  Papatulan ko pa rin ‘yan kahit isang hamak na Samsung Champ lang ang gamit ko.  Dahil naniniwala akong ang importante ay mahalaga.

January 08-14, 2013

Day 008/365: “Clouds come floating into my life, no longer to carry rain or usher storm, but to add color to my sunset sky” – Rabindranath Tagore

Day 008/365: “Clouds come floating into my life, no longer to carry rain or usher storm, but to add color to my sunset sky” – Rabindranath Tagore

Day 009/365: “Time is a wealth of change, but the clock in its parody makes it mere change and no wealth.” – Rabindranath Tagore

Day 009/365: “Time is a wealth of change, but the clock in its parody makes it mere change and no wealth.” – Rabindranath Tagore

Day 010/365: “Forget all the rules.  Forget about being published.  Write for yourself and celebrate writing.” – Melinda Haynes

Day 010/365: “Forget all the rules. Forget about being published. Write for yourself and celebrate writing.” – Melinda Haynes

Day 011/365: “A well-ordered life is like climbing a tower; the view halfway up is better than the view from the base, and it steadily becomes finer as the horizon expands.” – William Lyon Phelps

Day 011/365: “A well-ordered life is like climbing a tower; the view halfway up is better than the view from the base, and it steadily becomes finer as the horizon expands.” – William Lyon Phelps

Day 012/365: “What is a weed?  A plant whose virtues have never been discovered.” – Ralph Waldo Emerson

Day 012/365: “What is a weed? A plant whose virtues have never been discovered.” – Ralph Waldo Emerson

Day 013/365: “The sun shines and warms and lights us and we have no curiosity to know why is this so; but we ask the reason of all evil, of pain, and hunger, and mosquitoes, and silly people.” – Ralph Waldo Emerson

Day 013/365: “The sun shines and warms and lights us and we have no curiosity to know why is this so; but we ask the reason of all evil, of pain, and hunger, and mosquitoes, and silly people.” – Ralph Waldo Emerson

Day 014/365: “Happiness can be found even in the darkest of times, if one only remembers to turn on the light.” – Albus Dumbledore

Day 014/365: “Happiness can be found even in the darkest of times, if one only remembers to turn on the light.” – Albus Dumbledore

Wag mong pagpapansin-pansinin ang umiEnglish na kowts.  Inilagay ko lang ‘yan para kunyari may sense ang post na ‘to pero wala talaga.  

01:31 am

Photo-0430Heto na naman ako.  Sinasaktan ko na naman ang sarili ko.  Kahit ano ang gawin kong pag-iwas, magpapakita at magpapakita talaga ang ganyang klaseng mga kabagayan ng mundo.  ‘Yong pakiramdam na ganito.  Na natanggap mo na masaya ka na.  Sige pa.  Kaya pa naman magtyaga.  Kaya pang maghintay.  Makuntento ka muna.  Dadating din ‘yan.  Sa ngayon, dyan ka muna.

Pero kasi kapag may tumatambad sa aking mga imaheng nakakainggit talaga, nakakafrustrate lang bigla.  Tapos sasabihin sa sarili, hindi mo pa naman kelangan ‘yan.  Next time na lang.  Pero kasi alam mo naman na first love mo ‘yon eh.  Parang alam mo ‘yon?  Hindi ko maexplain eh.

Click.  Heto may mababasa ka.  Malulungkot na naman.  Masasaktan na naman.  Pero sige click pa rin.  Magsesearch.  Madedestino sa isang webpage.  Hala, basa pa rin.  Magcocompare.  Masasaktan ka na naman.  Pero ipagpapatuloy mo ang pagbabasa.  Aabot ka pa ng ilang minuto kakatitig lang sa isang larawan.  Tapos hayan mangangarap ka naman.  Kalungkutan na naman ang babalot sa katauhan mo.  Maaawa ka na naman sa sarili mo.

Tapos marerealize mo na hindi ka na makahintay pa.  Parang kelangan mo na kasi talaga.  Anakngkikiam naman kasi talaga eh.  Ba’t kasi bigla na lang nasasaktan ang sarili nang hindi sinasadya.

Tapos mapapaisip ka, kelangan mo nga bang talaga?  O nalulungkot ka lang kasi nasa bingit ng kamatayan ang mahigit kumulang na apat na taong pag-ibig.  Nakakainis lang.  Parang bumabalik na naman ako sa Under Construction.  Sawi na naman o.

Ba’t kasi hindi ka nalang naging oil capacitor na may self healing capability nang hindi ako nahihirapan nang ganito.  Umaasa ako sa isang 1.3 megapixel na camera phone na gustuhin ko mang kumuha pa nang mas maayos at maaliwalas na larawan, hindi ko magawa.  Limitado lang kasi ang kakayahan nang naturang gadget.

Uno, my camera, miss na kita.  Seryoso.  Walang halong biro.

Uno, hindi ka ba nalulungkot?  Kasi nag-iisa ka lang dito sa puso ko.  Baka gusto mo na ng kasama.  Gusto ko na kasi bumili ng bagong camera.  Pero hindi pa naman sa ngayon.  Kaya huwag kang mag-alala.  Ikaw pa rin numero Uno sa ngayon dito sa puso ko.  Nakanang.

Hayaan mo munang makawawa itong si Blitzkrieg (camera phone) ko na kakakuha at kakapilit na kumuha ng litrato.

Gustong-gusto ko talaga ang photography.  Parang kapag tatanungin ako kung ano ang talent ko, sasabihin ko na kumuha ng litrato kahit alam kong wala pa talaga ako sa kalingkingan ng isang photographer.  First love ko ang hobby na ‘to.  Nagsimula noong elementary hanggang sa ngayon, hindi bumibitiw ang matinding pagkahilig at pagmamahal sa photography.

Huwag mo nang itanong kung ano ba talaga ang punto ng isinusulat ko dahil ako mismo hindi ko rin alam.  Nagulat na lang ako kasi bigla akong nalungkot sa mga larawan ng mga iba’t ibang camera.

Sigh.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 33 other followers